Քաղաքացիական հասարակությունը միֆ է, Հայաստանում չկա քաղաքացիական հասարակություն:
Այսօր Կովկաս ինստիտուտում Հայաստանում զարգացող քաղաքացիական շարժումների մասին կազմակերպված քննարկմանը նման կարծիք հայտնեց բլոգեր Տիգրան Քոչարյանը:
«Ինձ պարզ չէ, թե ինչ է նշանակում քաղաքացիական հասարակություն, երբ մարդկանց մի խումբ խոսում է ժողովրդի անունից»,-ասաց բլոգերը:
Ըստ նրա` Հայաստան գրանտները մսխելու համար են մտնում, որպես օրինակ, բլոգերը նշեց Գիորգի Վանյանի ֆինանսավորմանը. «Նրա ֆինանսավորումը ԱՄՆ դեսպանատան կողմից տարիների ընթացքում չի բերել Հայաստանում հանդուրժողականության տարածմանը, սա հակառակ ազդեցություն է ունեցել»:
Քաղաքագետ Ալեքսանդր Իսկանդարյանը համաձայն չէ բլոգերի հետ, նա կարծում է, որ, նայելով հետխորհրդային երկրեին, Հայաստանում քաղաքացիական հասարակությունը բավական զարգացած է. «Առհասարակ, մենք հետխորհրդային այն քիչ երկրներից ենք, որտեղ զարգացած է ու կա քաղաքացիական հասարակություն»:
Ըստ նրա` քաղաքացիական ակտիվության շնորհիվ Հայաստանում ձևավորվում է սոցիալական ըմբոստության նոր ձև, և այս դեպքում դա է կարևորը, այլ հարց է, որ դրա մեջ փողեր են գնում և այլն:
Սակայն, ըստ քաղաքագետի, քաղաքացիական հասարակությունը Հայաստանում, ահռելի խնդիրներ ունի, որոնցից ամենակարևորն այն է, որ այն կենտրոնացված է Երևանում. «Ողջ ռեսուրսը, հասարակությունը, մարդիկ, ովքեր կարող են զբաղվել կամ զբաղվում են հասարական- քաղաքացիական ակտիվությամբ, կենտրոնացված են մի վայրում»:
Ազգագրագետ Գայանե Շագոյանը, բացատրելով քաղաքացիական շարժումների բնույթն ասաց, որ քաղաքացիական շորժումները խմբային հետաքրքրությունների պաշտպանելու դրսևորում են, ինչը կարող է ունենալ հանրային բողոքի տեսք. «Դրանք առաջ են գալիս այն ժամանակ, երբ պետական ինստիտուտները չեն կարողանում իրականացնել իրենց վրա դրված գործառույթուները»:
