Ադրբեջանական ANS PRESS գործակալությունը տարածել էր Թբիլիսիում Կովկասի մահմեդականների հոգևոր առաջնորդ Ալլահշուքյուր Փաշազադեի հետ հանդիպման ժամանակ վրաց պատրիարքի հետևյալ հայտարարությունը. «Ես երբեք չեմ համաձայնի այն մտքի հետ, որ մենք կորցրել ենք մեր հողերը: Ամենևին ոչ, մենք պարզապես ժամանակավորապես կորցրել ենք վերահսկողությունը այդ տարածքների նկատմամբ: Սակայն արդարությունը միևնույն է կվերականգնվի: Ինչպես Աբխազիան և Հարավային Օսիան ի սկզբանե եղել են Վրաստանի հողերը, այնպես էլ Լեռնային Ղարաբաղը պատկանել է և կպատկանի Ադրբեջանին: Կովկասի մահմեդականների հոգևոր առաջնորդի այցը Վրաստան` վրաց և ադրբեջանցի ժողովուրդների բարեկամության դրսևորումն է»: Այս մասին իր հոդվածում գրել է «Ազդակ»-ի գլխավոր խմբագիր Շահան Քանդահարյանը:
«Եթե մի պահ անտեսենք լրատվության աղբյուրը, ապա ընթերցողի մոտ կարող է որոշ հակվածություն առաջանալ տեղեկությունը հավաստի նկատելու ուղղությամբ։ Վրաստանի իշխանությունների հետևողական քաղաքականությունը վիրահայության նկատմամբ ընդհանրապես և հատկապես ջավախահայության, նման հայտարարությունը կարող է նախատեսելի համարել տալ։ Առավել ևս, Վրաստանի հոգևոր առաջնորդի պահվածքը և այս դեպքում մինչ այժմ Հայաստանյայց եկեղեցու գրանցման մերժումը պաշտոնական թե հոգևոր Թբիլիսիի կողմից կազմում են նախադրյալներ, որոնք նմանատիպ հայտարարություն վրաց հոգևոր բարձրագույն պաշտոնատարի կողմից անակնկալի չեն մատնում հետևողին։ Չմոռանանք անշուշտ՝ Ադրբեջան-Վրաստան ռազմավարական գործընկերության փաստը։
Այս հանգամանքները անպայման ուշադրությամբ նկատի են առնվել ադրբեջանական ապատեղեկատվական մեքենայի կողմից։
Այս նախադրյալների հիման վրա կայացել է նաև քաղաքական շահարկելի զուգահեռներ՝ հակամարտության թղթածրարների։
Աբխազիան և Հարավային Օսիան նմանացվել են Լեռնային Ղարաբաղի հետ. Իսկ այս բոլորը պարզապես օգտագործելի թեմաներ են գծելու համար հիմնական քաղաքական զուգահեռը՝ Ադրբեջանի և Վրաստանի տարածքային ամբողջականությունների գերադասման սկզբունքը։ Վրաց հոգևոր առաջնորդի բերանով պաշտոնական Բաքուն է խոսողը։ Պարզապես զեղչենք մի բաժին և ստացվում է հետևյալը.-« Ես երբեք չեմ համաձայնի այն մտքի հետ, որ մենք կորցրել ենք մեր հողերը: Մենք պարզապես ժամանակավորապես կորցրել ենք վերահսկողությունը այդ տարածքների նկատմամբ: Սակայն արդարությունը միևնույն է կվերականգնվի»: Վրաց և ադրբեջանցի հոգևոր առաջնորդների հանդիպումն ու ու Աբխազիայի կամ Հարավային Օսիայի նշումները պարզապես մյուս բաժինը ընդգծելու համար են։
Խնդիրը մեր դեպքում այն էր, որ հայկական լրատվամիջոցներից շատեր ակամա (հուսա՛նք՝ ակամա) անտեսել էին լրատվության աղբյուրը։ Դրա ադրբեջանական պատկանելիությունը մի պահ սպասել պիտի տար հայկական լրատվամիջոցի պատասխանատուին նախքան վրաց հոգևոր առաջնորդի հայտարարությունը շրջանառության մեջ դնելը։ Փաստորեն, ապատեղակատվությունը հարվածել էր որոշակի թիրախների։ Հայկական լրատվադաշտի որոշ ներկայացուցիչներ առանց վերապահության լուրը թողարկել էին։
Շատ չանցած, վրաց պատրիարքարանը հերքել է լուրը։
«Վրաց ուղղափառ եկեղեցու առաջնորդ Իլյա 2-ին վերագրվող Լեռնային Ղարաբաղի մասին հայտարարությունները կեղծ են և իրականությանը չեն համապատասխանում»: Այս մասին տեղեկացրել էր Վրաց պատրիարքարանը:
Եվս մեկ կարևոր հանգամանք։ Գուցե այս հերքումը տեղի չունենար, եթե նույնիսկ վրաց հոգևոր առաջնորդը նման հայտարարություն կատարած լիներ, եթե ներվրացական որոշ զարգացումներ չարձանագրվեին վերջին շրջանում։ Խոսքը վերաբերում է խորհրդարանական վերջին ընտրություններին և իշխանափոխության հստակ ենթահողի ձևավորման ինչպես նաև որոշակիորեն չափի մեջ նկատվող ռուս-վրացական մերձեցման նախադրյալները։ Վարկ վայելող վերլուծական կենտրոնները խոսում են Հայաստան-Վրաստան-Աբխազիա-Ռուսաստան երկաթգծի վերագործարկման բանակցությունների մասին, որը մինչև ծայրագույն արևելք տնտեսական նոր ուղիներ բացելու նախանշային հեռանկարներ է ուրվագծում առնչված երկրների համար։
Բայց այդքան հեռուները չգնանք և պարզապես մտաբերենք, որ Վրաստանի նախագահը հատուկ հայտարարությամբ այս տարի շնորհավորեց վիրահայության Սուրբ Ծնունդը, իսկ վարչապետը անձամբ ներկա գտնվեց Թբիլիսիի հայոց եկեղեցու Սուրբ Ծննդյան պատարագին։ Երկուսն էլ շեշտում էին Վրաստանը բաղկացնող ազգաբնակչությունների համակեցության անհրաժեշտությունը և այդ առաջադրանքի իրականացման համար հայության նկատառելի դերակատարությունը։
Ադրբեջանական ապատեղեկատվությունը հավանաբար երկաթգծից մինչև շնորհավորանքներ երկարող հանգամանքները ևս նկատի էր առել և ըստ այդմ էլ հակազդել»,- գրել է Քանդահարյանը։
