
🫣 Մի օր նյարդերդ տեղի են տալիս ու բողոք ես գրում շենքի համատիրության Կիմա ծյոծյային այն մասին, որ հարևանդ` Գրիշը, ամեն առավոտ ժամը յոթին «խոդում է» հավանաբար մազութով աշխատող իր «դռելը» ու փորում շենքի կրող պատը։ Կիմա ծյոծյան, որպես իսկական ղեկավար, Գրիշի կնոջ միջոցով նկատողություն է անում Գրիշին։ Դրանից հետո Գրիշին սկսում ես ավելի հաճախ տեսնել, քան կուզեիր։ Մտնում ես լիֆտ` մուննաթ դեմքով կանգնած է։ Դուրս ես գալիս շենքից, պպզած թզբեխ է ֆռցնում ու մեղադրող հայացքով նայում քեզ։ Գնում հասնում ես Քոբուլեթի հանգստանալու, ծովի ջրից բարձրանում է Գրիշի քաչալ գլուխը` անթարթ աչքերը քեզ ուղղված։ Գրիշը դառնում է կյանքիդ անբաժան մասը, քո անձնական ստալկերը, ով ոչինչ չի անում, բայց իր գոյությունը դարձնում է քո գոյության սիմբիոնտ։ Մոտավորապես այսպիսին է նախորդ դարի ամենահայտնի քրեական պատմություններից մեկի` «Վախի հրվանդանի» սյուժեն, որն արդեն 21-րդ դարում վերածվել է սերիալի` անկրկնելի Խավիեր Բարդեմի մասնակցությամբ։ #PAN-ի նոր կարդալիքը դրա մասին է՝