
🎎 Երբ ամեն անգամ տաքսի նստելիս լսում ես «Սամառսկիյե առմյանե» կամ «Լյուբլյու Վալգագրադ, նո Իդժեվան դառոժե» արհեստական բանականությամբ գրված ու կատարված, անտանելի չհանգավորված երաժշտական սլոփը, քո սեփական արվեստաչափիչը սկսում է բթանալ։ Վաղը, մյուս օրն անգամ Led Zeppelin-ին ու Iron Maiden-ին չես ճանաչի։ Երբ կինոթատրոնում ցուցադրում են նույն ԱԲ-ով գեներացված եռաչափ անիմացիոն ֆիլմ, որի կերպարների չափերը, մարմնի մասերի քանակն ու հարաբերակցությունն անընդհատ փոխվում են, իսկ հնչյունավորումը կրկին զզվելի մեքենայաձայնով է, արվեստաչափիչդ ոչ թե բթանում է, այլ մեռնում։ Ու դու վերածվում ես ոսկին աղբից չտարբերող մեկի։ Իսկ արվեստ դեռ ստեղծվում է, մարդը դեռ կա արվեստում, չնայած երբեմն ողբերգության աստիճան չգնահատված։ Բայց արվեստին պետք էլ չի գնահատականը, իրեն անհրաժեշտ է զուտ լինել։ #PAN-ի նոր կարդալիքը իսկական մարդկային արվեստ արարող մի հրաշալի ստուդիայի մասին է՝