Դե ընտրիր. եթե կուլտային ֆիլմերը նման լինեին RPG խաղերի

Կինոն գծային է։ Այն ամբողջական պատրաստի ստեղծագործություն է, որի բոլոր իրադարձությունները գոյություն ունեն սկզբից մինչև վերջ։ Այլ բան են համակարգչային խաղերը, հատկապես` այսպես կոչված դերային խաղերը (անգլերեն` Role-playing games կամ RPG). այստեղ յուրաքանչյուր իրադարձությունից առաջ խաղացողն ընտրում է իր կերպարի ռեպլիկները կամ գործողությունները, ինչից կախված էլ ծավալվում են հետագա իրադարձությունները։ Ոչինչ նախօրոք նախանշված չէ, խաղացողն ինքն է որոշում, թե ինչ ճակատագիր է սպասում աշխարհին` շարժվելով հնարավոր իրադարձությունների ճյուղավորումներով։

Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե մեկը խառնենք մյուսի հետ։ PAN-ն ընտրել է չորս կուլտային ֆիլմ, յուրաքանչյուրից` մեկական հռչակավոր դրվագ ու պատկերացրել այլընտրանքներ հերոսների համար։

«Մատրիցա» (The Matrix, 1999)

1. Թոմաս Անդերսոնն ընտրում է կարմիր հաբը (Կանոն)

Կարմիր հաբն ընդունելուց հետո Թոմաս Անդերսոնի մարմինն ազատվում է Մատրիցայից ու հայտնվում իրական աշխարհի մռայլության մեջ՝ սիմուլյացիայի բանտարկյալից դեպի թվային մեսիա տանող ճանապարհին։ Նրա արթնացումն առաջացնում է անհավանական իրադարձությունների մի ամբողջ շղթա․ նա խախտում է վիրտուալ տարածության ֆիզիկայի օրենքները, խուսափում փամփուշտներից, զոհվում ու հարություն առնում, իսկ վերջում ինքն իրեն զոհաբերում՝ միաձուլվելով Սմիթի վիրուսի հետ, որպեսզի համակարգը վերագործարկվի, իսկ մարդկությունը հարյուրավոր տարիներից հետո առաջին անգամ տեսնի իսկական արշալույսը։

2. Թոմաս Անդերսոնն ընտրում է կապույտ հաբը

Մորֆեուսի մասին հիշողությունները ջնջվում են, բայց Թոմասի գիտակցությունն արդեն կոտրված է․ սիմուլյացիայի կոդը սկսում է խափանվել հենց նրա աչքի առաջ։ Վերադառնալով Metacortex-ի տոթ գրասենյակ՝ նա ժամանակ առ ժամանակ տեսնում է, թե ինչպես են աշխատասենյակի պատերը հալվում ու վերածվում կանաչ պիքսելների, իսկ գործընկերները կրկնում են նույն բառերը՝ նրա կյանքը վերածելով սյուռեալիստիկ մղձավանջի։

Նեոն չի արթնանում իրական աշխարհում, փոխարենը վերածվում է խելագար ուրվական-հաքերի, որը մաքուր պարանոյայի ազդեցության տակ երբեմն կոտրում է ֆիզիկայի օրենքները։ Արդյունքում նրա հետևից որս են սկսում թե ագենտները, թե Դիմադրության ուժերը։

3. «Ես այստեղ եմ զուտ էս աղջկա համար»

Թոմասն իր անկեղծ մարդկային պոռթկումով չեզոքացնում է Դիմադրության ֆանատիկ տրամաբանությունը՝ վերջնականապես շփոթեցնելով Թրինիթիին։ Ցնցված այն փաստից, որ Ընտրյալն ընտրել է իրեն, այլ ոչ թե մարդկության փրկությունը՝ Թրինիթին թքում է «Նաբուգոդոնոսորի» խիստ կարգապահության վրա, գողանում նավն ու Նեոյի հետ դիմում խելագար կիբերպանկ-փախուստի։

Մեսիայի մասին մեծ առասպելի փոխարեն ստանում ենք ընդհատակյա Բոննիի ու Քլայդի պատմություն․ նրանք թալանում են Դիմադրության նավերը, կոտրում մեքենաների սերվերները, կողոպտում դահիճ-ծրագրերին և այրում ագենտներին՝ բացառապես հանուն սեփական ազատության ու միմյանց։

4. Հարձակվում է Մորֆեուսի վրա

Խուճապն ու ադրենալինը ստիպում են Թոմասին նետվել Մորֆեուսի վրա ու լրիվ բնազդաբար, անհավանական ուժգնությամբ հարվածել ինքնակոչ մարգարեին` մեխելով նրան պատին։ Անոմալ էներգիայի ահռելի արտանետումն ակնթարթորեն ֆիքսում են ագենտները՝ ապաստարանը վերածելով արյունալի մսաղացի։

Նեոն, փրկվելով հարձակվող ագենտներից և զոհված Մորֆեուսի կատաղած զինակիցներից, վերածվում է անվերահսկելի վտարանդու, որը գոյատևում է Մատրիցայի փողոցներում՝ ապավինելով նախնադարյան մարտական բնազդներին, առանց որևէ բեռնվող ծրագրի։

5. Խմում է երկու հաբերը միասին

Երկու հաբերի միաժամանակյա ընդունումը Թոմասի նեյրոցանցում լիակատար կոլապս է առաջացնում․ կարմիր համակարգը նրա գիտակցությունը քաշում է դեպի իրական աշխարհ, իսկ կապույտը նրա ավատարն է ձուլում տեքստուրաների մեջ։

Արդյունքում Նեոն վերածվում է քվանտային սինգուլյարության, որն ունակ է միաժամանակ կառավարել երկաթե որսորդներին Զիոնի իրական թունելներում և մտքի ուժով վերափոխել Մատրիցայի կոդը։

Նա դառնում է մաքուր էլեկտրականությունից կազմված սարսափազդու աստվածություն՝ երրորդ ուժ, որի դեմ մեքենաներն ու մարդկության մնացորդները ստիպված են հուսահատ դաշինք կնքել։

«Մատանիների տիրակալը․ Մատանու եղբայրությունը» (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, 2001)

1. «Ես կտանեմ Մատանին», — ասում է Ֆրոդոն (Կանոն)

Ֆրոդոն իր վրա է վերցնում անվտանգության տեսանկյունից խիստ կասկածելի այս պատասխանատվությունը։ Ձևավորվում է Մատանու Եղբայրությունը, և նրանք ճանապարհ են ընկնում։

Ավելի ուշ Եղբայրությունը ցրվում է, Բորոմիրը փորձում է խլել Մատանին, Գենդալֆն ընկնում է Մորիայում, Ֆրոդոն Սեմի հետ շարունակում է ճանապարհը, իսկ Գոլումն ի վերջո պատահաբար անում է այն, ինչ չկարողացան անել Միջերկրի բոլոր մեծագույն հերոսները՝ ոչնչացնում է Մատանին։

2. «Թող Արագորնը տանի», — ասում է Ֆրոդոն

Ֆրոդոն անսպասելիորեն առաջարկում է Մատանին հանձնել մի մարդու, որը ամբողջ կյանքը պատրաստվել է թագավոր դառնալ ու հստակ գիտի, թե ինչպես վարվել վտանգավոր իրերի հետ։ Արագորնը համաձայնվում է՝ մտածելով, որ կկարողանա դիմադրել Մատանու ազդեցությանը։

Եղբայրությունը ճանապարհ է ընկնում, բայց արդեն մի քանի շաբաթ անց պարզ է դառնում, որ Արագորնի վրա Մատանին շատ ավելի ուժեղ է ազդում, քան հոբիթի։ Արագորնը սկսում է դրա մեջ տեսնել ոչ թե Սաուրոնի զենքը, այլ իշխանությունը վերադարձնելու հնարավորություն։

Արդյունքում Եղբայրությունը պառակտվում է էլ ավելի շուտ։ Մի մասը ցանկանում է ոչնչացնել Մատանին, մյուսը՝ օգտագործել այն Սաուրոնի դեմ։ Մատանու պատերազմի փոխարեն սկսվում է քաղաքացիական պատերազմ։

3. «Տվեք Մատանին Գենդալֆին», — հայտարարում է Ֆրոդոն

Ֆրոդոն գտնում է, որ բոլոր ներկաներից հենց Գենդալֆն է բավականաչափ իմաստուն՝ Մատանուց գլուխ հանելու համար։ Գենդալֆը կտրականապես հրաժարվում է, և հենց այդ պատճառով մյուսները սկսում են մտածել․ եթե անգամ նա է վախենում Մատանուց, ապա իրականում որքա՞ն վտանգավոր է այն։

Խորհուրդը որոշում է թաքցնել Մատանին Ռիվենդելում, մինչև որևէ այլ ելք գտնվի։ Ժամանակն անցնում է։ Սաուրոնն ուժեղանում է, նազգուլները սանրում են Միջերկիրը, իսկ Սարումանը հնարավորություն է ստանում բացահայտ գործելու։ Մատանին չեն ոչնչացնում, բայց Սաուրոնն էլ այն չի ստանում։

Սկսվում է երկարատև պատերազմ Ռիվենդելի համար, որը վերածվում է պաշարված ամրոցի։

4. «Իսկ ինչո՞ւ մենք առհասարակ պետք է ոչնչացնենք այն», — հարցնում է Ֆրոդոն

Ֆրոդոն հնչեցնում է մի հարց, որը ոչ ոք չի ուզում լսել։ Եթե Մատանին իր տիրոջը հսկայական իշխանություն է տալիս, ինչո՞ւ այն չօգտագործել Սաուրոնի դեմ։

Բորոմիրն անմիջապես աջակցում է այս գաղափարին։ Խորհուրդը պառակտվում է։ Ոմանք Մատանին համարում են Սաուրոնին հաղթելու միակ զենքը, մյուսները հասկանում են, որ այդպես իրենք պարզապես նոր Սաուրոն կստեղծեն։

Ի վերջո Մատանին հայտնվում է մարդկանց ձեռքում։ Սաուրոնը շատ ավելի շուտ է պարտվում, բայց հաղթողները տհաճ մի բան են բացահայտում․ Մատանին իսկապես աշխատում է։ Իսկ դա նշանակում է, որ այժմ բոլորն ուզում են օգտվել դրանից։ Միջերկրում մի արյունալի պատերազմը հաջորդում է մյուսին։

5. «Ես այն կտամ Սաուրոնին», — որոշում է Ֆրոդոն

Ֆրոդոն հասկանում է․ քանի դեռ Մատանին գոյություն ունի, Սաուրոնը շարունակելու է փնտրել այն։ Ուստի նա առաջարկում է ոչ թե թաքցնել Մատանին կամ փորձել աննկատ տանել այն Մորդոր, այլ անել հակառակը՝ օգտագործել այն որպես խայծ։

Էլրոնդն ու էլֆերի իր ջոկատը Մատանին տանում են Շիրի մոտակայք՝ բաց դաշտի մեջտեղում, թույլ չտալով նազգուլներին մոտենալ։ Ծրագիրը, կարծես, աշխատում է։ Սաուրոնը հավաքում է իր բոլոր ուժերը և շարժվում դեպի Շիր՝ անձամբ Մատանին վերցնելու համար։ Սակայն մարդկանց, էլֆերի ու թզուկների բանակները թիկունքից հարձակվում են նրա վրա։

Բայց տեղի է ունենում այն, ինչ ոչ ոք չէր նախատեսել․ ճակատամարտի թեժ պահին Էլրոնդը զոհվում է, իսկ մոտակայքում թափառող Գոլումը խլում է Մատանին ու տանում ուղիղ Մորդոր։

Պատերազմն ավարտվում է գրեթե ակնթարթորեն։ Սաուրոնը հողին է հավասարեցնում Շիրը և ցեղասպանության ենթարկում հոբիթներին։ Միջերկիրն այժմ պատկանում է նրան։

«Քրեական ընթերցվածք» (Pulp Fiction, 1995)

1. Հրաձիգը վրիպում է։ Ջուլսը ու Վինսենթը պատասխան կրակով սպանում են նրան (Կանոն)

Կրակոցը երկու մասի է բաժանում իրականությունը։ Ջուլսը դա ընդունում է որպես տիեզերական նշան և հեռանում դեպի մայրամուտ՝ որպես փողոցային քարոզիչ՝ հետևում թողնելով արյունն ու բուրգերները։

Իսկ Վինսենթը, չնկատելով աստվածային հաղորդագրությունը, գլխովին սուզվում է հերոինային կարմայի պարույրի մեջ․ սկզբում նա պատահաբար ցրիվ է տալիս Մարվինի գանգի կեսը՝ ստիպելով պարոն Վուլֆին վարպետության դաս անցկացնել, իսկ հետո հանդիպում է սեփական անփառունակ ու անհեթեթ մահը՝ զուգարանակոնքին նստած, բուլվարային ընթերցվածքը ձեռքին, տոստերից դուրս թռչող փոփ-թարթերի նվագակցությամբ։

2. Հրաձիգը վրիպում է, նրան չեն սպանում

Պատասխան կրակ բացելու փոխարեն Ջուլսը հայրական մեղմությամբ վերցնում է հսկայական «Մագնումը» տղայի դողացող ձեռքերից՝ նրան կնքելով որպես իր նոր հավատքի առաջին առաքյալ և վերջնականապես կոտրելով Վինսենթի հոգեկան աշխարհը։

«Հրաշքով» ու ստոկհոլմյան համախտանիշով տարված հրաձիգը հիմնում է Եզեկիել 25:17-ի վրա կառուցված խելահեղ փողոցային պաշտամունք, որի անդամները էժանագին կոստյումներով թափառում են Լոս Անջելեսում ու ծայրահեղ դիպուկ կրակոցներով գնդակահարում մեղավորներին։ Ով միակ կրակոցով չի սպանում, ինքն է դառնում սեփական եղբայրների զոհը։

Աղանդավորները հոշոտում են Մարսելասի կայսրությունը։ Կատաղած Ուոլեսը նրանց դեմ պայքարի է նետում իր բոլոր կատաղած շներին՝ քաղաքը վերածելով սյուռեալիստիկ սպանդի թատերաբեմի, որտեղ ցինիկ Վինսենթն ու լրջադեմ Բուտչը ստիպված են միավորվել, որպեսզի վերապրեն ֆանատիկոսների բանակի սրբազան խաչակրաց արշավանքը։

3. Հրաձիգը վրիպում է, նրան գնդակահարում են, ապա Ջուլսը սպանում է Վինսին ու վերցնում ճամպրուկը

Մեսիականության հանկարծակի բռնկումից կուրացած՝ Ջուլսը որոշում է, որ լուսարձակող ճամպրուկը սուրբ Գրաալն է, որը հրեշտակներն ուղարկել են հենց իրեն, և առանց կասկածի նշույլի կրակում է ապշած Վինսենթի դեմքին՝ ընդմիշտ անհետանալով Կալիֆոռնիայի նեոնային ստվերներում։

Առանց Վինսենթի ոչ ոք չկա Միա Ուոլեսին զբաղեցնելու համար։ Նա չի գտնում վերարկուի գրպանում մոռացված հերոինը, միայնակ շահում է թվիստի գավաթը և, զգալով ազատության համը, փախչում ամուսնուց՝ Հոլիվուդ։

Միևնույն ժամանակ, զրկվելով իր «գանձից» ու սիրելի կնոջից, Մարսելասը ընկղմվում է պարանոիդալ խելագարության մեջ՝ տիեզերական պարգև խոստանալով ցնորված քարոզչի գլխի համար։ Քրեական թրիլլերն այդպիսով վերածվում է մռայլ, արյունով ներծծված միստիկ վեսթերնի, որտեղ Ջուլսի հետևից որսի են դուրս գալիս բացարձակապես բոլորը, այդ թվում՝ հուսահատ Բուտչը։

4. Հրաձիգը վրիպում է, նրան գնդակահարում են, ապա Ջուլսը ճամպրուկը նետում է պատուհանից

Մերժելով սատանայական գայթակղությունը՝ Ջուլսը արդարամիտ ցասումով ճամպրուկը դուրս է նետում պատուհանից։ Այն ծակում է շենքի կողքով անցնող կաբրիոլետի դիմապակին, որի ղեկին նստած է հարբած դիլեր Լենսը։

Ոսկե փայլից ու հարվածից կուրացած՝ Լենսը սեղմում է գազը և մխրճվում էլիտար սթրիփ-ակումբի ցուցափեղկի մեջ։ Դրանից հետո լուսարձակող արտեֆակտը դառնում է թաղամասի բոլոր կավատների, թմրավաճառների ու մաֆիոզների միջև մոլեգնող, տարերային ու ապոկալիպտիկ թագավորական մարտի գլխավոր մրցանակը։

Իսկ սթրիփ-ակումբում, իմպրովիզացված թագը գլխին ու խալաթը հագին, գահին բազմել է Լենսը՝ հավատարիմ զինյալներով շրջապատված։ Նա իրեն հայտարարել է Արևմտյան ափի նոր աստված։

5. Հրաձիգը վրիպում է, նրան գնդակահարում են, ապա Ջուլսը ճամպրուկից հանում է դրա պարունակությունը

Ջուլսը բացում է կափարիչը, ձեռքերը մտցնում ոսկեգույն լույսի մեջ և հանում Մարսելաս Ուոլեսի բաբախող, շոշափելի հոգին։ Այն անմիջապես թափանցում է Ջուլսի մարմնի մեջ ու տեղափոխում նրան… Մարսելասի անցյալ ինկարնացիաների մեջ։

Հիմա արդեն Ջուլսը պետք է հավերժ վերապրի Մարսելաս Ուոլեսի նախկին կյանքերը։ Ահա դրանցից մի քանիսը․

5.1. Ֆլորենտացի ժամագործ ու մեխանիկ (Իտալիա, 1508 թ.)

Ջուլսն ուշքի է գալիս մեքենայական յուղի ու խեժի հոտով տոթ ֆլորենտական արհեստանոցում՝ մրոտված մատներով, նրբագեղ կնոջ մարմնում։

Մարսելասի հոգին այստեղ մեխանիկայով տարված հանճար է, որը Մեդիչիների ընտանիքի համար ստեղծում է բարդագույն աստղագիտական ժամացույցներ։ Ջուլսի ձեռքում սովորական «Կոլտի» փոխարեն հայտնվում են փոքրիկ ունելի ու ոսկյա ատամնանիվ, որոնց ճիշտ տեղադրումից է կախված մոլորակների շարժումը կանխատեսող մեխանիզմի աշխատանքը։

Նախկին գանգստերը ստիպված է այդ ընթացքում յուրացնել ոսկերչական ճշգրտությունն ու զսպել ձեռքերի դողը, մինչ ականջի տակ պահանջկոտ շնչում է խիստ պատվիրատուն։

5.2. Արկտիկական կայանի մելանխոլիկ ռադիստուհի (Շպիցբերգեն, 1952 թ․, Ուոլեսի նախավերջին ինկարնացիան)

Սառը պատերազմի ամենաթեժ պահին Մարսելասի հոգին արգելափակվել է Սառուցյալ օվկիանոսի մեջտեղում՝ ձյունածածկ ռադիոկայանում միայնակ ապրող կնոջ մարմնում։

Ջուլսն «արթնանում է» Մորզեի այբուբենի ծակող ազդանշանից՝ բևեռային բուքի ոռնոցի տակ։ Հագին ծանր բրդյա սվիտեր է, ձեռքին՝ սառած թեյով բաժակ։

Փողոցային փոխհրաձգությունների փոխարեն նրան սպասում են սարսափելի մենակությունն ու հին ռադիոընդունիչը։ Ջուլսը, որը երբեք չի լսել ուրիշներին, ստիպված է գիշերը գիշերվա հետևից նստել խոսափողի մոտ, պատասխաններ փոխանցել սառույցների մեջ գտնվող անհայտ նավերին ու փրկել նրանց կործանումից։

5.3. Արտագրող-վանական աբբայությունում (Իռլանդիա, 800 թ.)

Ուոլեսի հոգին մարմնավորվել է հանգիստ վանականի մեջ, որն ամբողջ կյանքն անցկացնում է սկրիպտորիումում՝ նկարազարդելով սուրբ ձեռագրերը։

Ջուլսը հայտնվում է փայտե նստարանին կուչ եկած՝ սագի փետուրը ձեռքին, մինչ նրա վրձնի տակից դուրս է գալիս հսկայական գլխատառ՝ հեղուկ, բառացիորեն լուսարձակող ոսկով նկարված։

Այստեղ միայն լռություն է, մոմի հոտ և կտուրից կաթկթացող անձրև։

Երբ կացիններով զինված վիքինգները սկսում են կոտրել վանքի դարպասները, Ջուլսը ստիպված է օգտագործել ոչ թե իր ատրճանակը, այլ իր խոսքի ուժն ու բոցավառվող մագաղաթը, որպեսզի համոզի հեթանոսներին վայր դնել զենքերն ու հավատալ բարձրագույն կարգին։

5.4. Թափառաշրջիկ տիկնիկագործ-մարիոնետավար (Բեռլին, 1923 թ.)

Ավերված Վայմարյան Գերմանիայում Մարսելասը աղքատացած տիկնիկավար էր, որը մի կտոր հացի դիմաց ներկայացումներ էր տալիս ձյունածածկ փողոցներում։

Ջուլսը կանգնած է շիրմայի հետևում՝ կառավարման խաչը ձեռքին, և ղեկավարում է փայտե ֆիգուրները, որոնք թելերի ազդեցության տակ կենդանանում են ու շարժվում ոչ մարդկային նրբագեղությամբ։

Նրան են նայում տասնյակ քաղցած մանկական աչքեր ու զգոն գերմանական պարեկները։ Ելույթը չտապալելու և մարդկանց հույսի թեկուզ մի կաթիլ պարգևելու համար սառնասիրտ քիլլերը ստիպված է տեղում հեքիաթ հորինել՝ ստիպելով փայտե մարդուկներին գթասրտության մասին պատմություն խաղալ աղքատության ու քաոսի այս աշխարհում։

5.5. Մավրիտանացի այգեպան ու սելեկցիոներ (Կորդովա, 1015 թ.)

Այստեղ Մարսելասի հոգին բնակվում է տարեց ագրոնոմի մեջ, որը խալիֆի պալատին կից դրախտային այգիներ է ստեղծում։ Ջուլսը գիտակցության է գալիս ծաղկած նարնջենիների այգու մեջտեղում՝ կոշտուկապատ ձեռքերով, որոնք խրված են խոնավ հողի մեջ։

Նրա առջև տարօրինակ մի ծառ է, որի պտուղները ներսից լուսարձակում են և ունակ են բուժելու կուրությունը։

Ջուլսը, որը սովոր էր միայն ավերել ու կյանքեր խլել, առաջին անգամ զգում է, թե ինչ է նշանակում խնամքով աճեցնել գեղեցիկ մի բան՝ պալատական ինտրիգներից ու թունավոր վնասատուներից պաշտպանելով փխրուն ծիլերը։

«Աստղային պատերազմներ․ Էպիզոդ V․ Կայսրությունը հասցնում է պատասխան հարված» (Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back, 1980)

1. «Ոոոոոո՜չ», — բղավում է Լյուկը (կանոն)

Մինչև հոգու խորքը ցնցված և դաստակը կորցրած՝ Լյուկը մերժում է սիթհերի մութ լորդի առաջարկը, իրեն նետում Բեսպինի օդափոխության հորանի անդունդն ու հրաշքով փրկվում «Հազարամյակի բազեի» վրա։

Այս սարսափեցնող բացահայտումը սկիզբ է դնում նրա հոգևոր հասունացման բարդագույն գործընթացին։ Անցնելով կասկածների միջով ու ընդունելով ճշմարտությունը՝ Լյուկը հրաժարվում է սպանել հորը Երկրորդ Մահվան աստղի վրա և իր անսահման հավատի շնորհիվ արթնացնում Վեյդերի մեջ ապրող Անակին Սքայուոքերին։ Դա հանգեցնում է Կայսր Պալպատինի մահվանն ու Գալակտիկայում Ուժի հավասարակշռության վերականգնմանը։

2. «Սուտ ես ասում, դու ես սպանել նրան, շան ծնունդ», — գոռում է Լյուկը

Արդարացի ցասումով ու Օբի-Վանի պատմած լեգենդի նկատմամբ բացարձակ հավատով համակված՝ Լյուկը միանգամից մերժում է Վեյդերի խոսքերը, իսկ նրա բոցավառվող գիտակցությունը ողողվում է կույր ատելությամբ։

Ժխտման այս պոռթկումը նրա ներսում բացում է Մութ կողմի դարպասները։ Անդունդն ընկնելու փոխարեն Լյուկը հուսահատ քայլ է անում առաջ՝ մաքուր վրեժից ուժ քաղելով։

Որդու նման կույր ֆանատիկությունից ապշած՝ Վեյդերը ստիպված է լինում գերեվարել նրան ու տանել Պալպատինի մոտ։ Արդյունքում զայրույթի մեջ ընկղմված Սքայուոքերն արագորեն տրվում է Կայսեր մանիպուլյացիաներին՝ գրավելով հոր տեղը որպես նոր, էլ ավելի անողոք ու խելագար սիթհ, որը բացարձակապես զուրկ է կասկածներից ու խղճահարությունից։

3. «Պա՜պ ջան», — արցունքներն աչքերին արտաբերում է Լյուկը

Անսպասելի էմոցիոնալ այս պայթյունն ու Լյուկի մանկական ուրախությունը վերացնում են իրավիճակի մռայլ պաթոսը։ Երիտասարդը արցունքն աչքերին գրկում է շշմած Վեյդերին՝ իր անսահման սիրով վախեցնելով սիթհերի մութ լորդին։

Պատրաստ չլինելով հոգատար ծնողի դերին՝ Վեյդերը կորցնում է իր ահարկու էությունն ու ակնթարթորեն դավաճանում Կայսրին՝ հանուն որդու համար ավելի լավ կյանք կառուցելու։

Գալակտիկան դառնում է ամենասյուռեալիստիկ դուետի վկան․ հայր ու որդի համատեղ թռիչքներ են կազմակերպում TIE-կործանիչներով, բացում Ուժի ընտանեկան ակադեմիա և միասին ջախջախում թե Կայսրության մնացորդները, թե Ապստամբների դաշինքը։

4. «Ո՞ւ», — սառնասրտորեն հարցնում է Լյուկը

Լյուկի սառը ու ցինիկ պատասխանն ակնթարթորեն արժեզրկում է սիթհերի մութ լորդի գլխավոր խաղաքարտը՝ Վեյդերին գցելով խորը էքզիստենցիալ ճգնաժամի մեջ։

Հասկանալով, որ արյունակցական կապերն այլևս ոչինչ չեն նշանակում, և որ տղայի ոգին հնարավոր չէ կոտրել պաթետիկ ծագումնաբանական բացահայտումներով՝ Վեյդերը կորցնում է ճնշման իր գլխավոր լծակը և վրդովմունքից բաց է թողնում Լյուկին։

Սքայուոքերը հանգիստ ցատկում է հորանն ու վերադառնում Դաշինք՝ ոչ թե ծանր հոգեկան տրավմայով, այլ երկաթյա պրագմատիզմով։

Վերջաբանում Երկրորդ Մահվան աստղի վրա նա առանց մի կաթիլ կասկածի կամ դրամատիկ տատանումների պարզապես ոչնչացնում է Պալպատինին ու Վեյդերին՝ որպես սովորական ռազմական սպառնալիքների, և ընդմիշտ փակում սիթհերի դարաշրջանը՝ առանց ավելորդ փիլիսոփայության։

5. Օգտագործելով Ուժը՝ Լյուկը, առանց որևէ բառ ասելու, դեպի իրեն է քաշում կարմիր լուսարձակող թուրն ու մեջտեղից կիսում Վեյդերին

Հում Ուժի անսպասելի ու կայծակնային արտանետումն անակնկալի է բերում Վեյդերին։ Նրա իսկ թուրը երկու մասի է բաժանում զրահապատ մարմինը, ու սիթհերի լեգենդար լորդն ընկնում է Բեսպինի անդունդը՝ Լյուկի կտրված ձեռքի հետևից։

Ակնթարթային սպանության այս իմպուլսիվ արարքը Լյուկի աուրան ներկում է Մութ կողմի բոսորագույն երանգներով։

Պալպատինը, գալակտիկայի մյուս ծայրից զգալով իր աշակերտի մահն ու նոր, էլ ավելի հզոր տիրակալի ծնունդը, ցնծությամբ ընդունում է Սքայուոքերին որպես իդեալական ժառանգորդ։

Երիտասարդ սիթհը զբաղեցնում է գահը Կայսեր կողքին, ոչնչացնում Դիմադրությունն իր նախկին ընկերների հետ միասին և Գալակտիկան նետում այնպիսի խավարի մեջ, որից այն այլևս երբեք դուրս չի գա։